Hey Rik'n Roll

Soulman

Als mijn liefde voor Eddie Hinton iets heeft aangewakkeerd, dan is het vuur voor de soul. Dat was al jaren een bijproduct op mijn lijst met muzikale voorkeuren. Van nature ben ik een rocker, die in de loop der tijd ook een voorliefde voor goede country heeft ontwikkeld. De rest van mijn platenkast staat vol met blues, punk, hardrock, een vleugje reggea en dus soul.

De afgelopen weken ben ik wat dat laatste betreft niet meer te stoppen. Uiteraard had ik verzameldingen van Otis Redding, James Brown, Ike and Tina en van die soulverzamelplaten. Ome Solomon en Al Green hadden al een aardige plaats in mijn kast, net als moderne godinnen als Amy, Duffy en Joss Stone. Ik wil echter meer. Diep de soul in. Op zoek naar meer verborgen grootheden als Eddie Hinton.

Vooral op zoek naar soul uit het zuiden. Niet de oh zo lekkere, maar aalgladde Motown, maar muziek die vol zit van verlangen, vuur en vunzigheid. Echt als het leven zelf. Schreeuwende zangers, vuige gitaren en natuurlijk volvette blazers. Tips hoor ik graag. Voorlopig lijkt deze rocker te transformeren tot een soulman. Amen.

Uitvaart 2

De uitvaartverzekaar (zie een aantal logjes terug) hing weer aan de lijn. "Een paar weken terug hadden we een telefonisch gesprek. Wat voor cijfer zou u dit gesprek willen geven?", vroeg een man. Lekker belangrijk. "Een 7", huichelde ik, in de hoop dat de man snel ophing. "Ook ontving u van ons een brochure, welk cijfer heeft u hier voor over?", klonk het echter. "Goede brochure", zei ik, hoewel ik het ding geen blik waardig had gegund. "Ook een 7 of gaan we hoger?", vroeg de man. "Een 7", bokte ik, het gesprek al meer dan zat.

"Mag ik u vragen, heeft u onlangs een uitvaart meegemaakt?", ging het verder. "Ja." "Mag ik vragen van wie?", was de nieuwe vraag. Mijn chagrijn en lichte boosheid nam toe. "Van de vader van een vriendin", zei ik. "Vervelend, maar ook gelukkig dat het niet zo dichtbij was. En u ging om die vriendin te steunen, wat goed van u. Dat bewijst dat u om andere mensen geeft. Of had u een andere reden?", vroeg de man. Het was het punt dat ik er klaar mee was.

"Waarom vraag je dit, het duurt nogal lang", begon ik. Om mij van dienst te zijn, om een goede keuze voor een uitvaartverzekering te kunnen maken. "En daarvoor moet je weten dat ik een vriendin wilde steunen door naar een begrafenis te gaan? Ik vind het nogal onbeschoft allemaal", dacht ik duidelijk te zijn. "Heeft u interesse in een advies op maat?", ging de man echter door. "Nee, goedemiddag", sloot ik het gesprek af.

Als ik over twee weken wordt gebeld voor een cijfer over dit gesprek, geef ik een 1.

Fanaat

Noem me gerust een Eddie Hinton-fanaat. Ik kan me niet herinneren dat ik de laatste tien jaar zo kapot ben geweest van een artiest. Na Very Extremely Dangerous bestelde ik daarom alles (en dat is niet zo veel) wat er van deze man verkrijgbaar is. Deze week ontving ik Playin' Around, een verzameling van demo's die het vinyl nooit hebben bereikt. Een Beatles-cover is met afstand het slechtste nummer op dit opnieuw weergaloze album. De negentien andere nummers klinken allemaal als gigantische soulklassiekers, die stuk voor stuk the best of van iedere soulartiest hadden bereikt.

Hoogtepunt is Home for the Summer, waarop Eddie besluit dat het genoeg is met het boozen en dat hij terug wil naar zijn geboortedorp. "I wanna see my mom and dad, and i hope that they still love me", klinkt het buitengewoon hartverscheurend. Nummer na nummer vraag je je of hoe het in godsnaam mogelijk is dat deze man nooit een ster is geweest. Die stem en die geweldige nummers. Wellicht kon de man het geestelijk niet aan, maar anders is het ronduit onbegrijpelijk dat platenmaatschappijen zich nooit hebben ingezet om deze grootheid een carriere te geven.

Ik ken inmiddels 31 liedjes van Eddie Hinton, maar zeg het inmiddels met overtuiging: vergeet alle Eli Paperboys en Waylons van deze wereld, vergeet zelfs Solomon Burke, Wilson Pickett en Otis Redding. De keizer van de soul is Eddie Hinton. Indrukwekkender muziek heb ik mijn leven zelden gehoord.

Hinton

Doe je ogen dicht, en je denkt dat je naar een zwarte man luistert. Het album Very Extremely Dangerous is misschien wel het zwartst klinkende album in mijn platenkast, maar zanger Eddie Hinton is zo blank als euhm, als ik. Ik heb de plaat nog geen maand in mijn bezit, maar hij is me al bijzonder dierbaar geworden. Alsof er ineens verborgen opnamen van Otis Redding opduiken. Zo klinkt deze Eddie Hinton namelijk. Nauwelijks van de echte Otis te onderscheiden.

Hinton is echter al net zo dood als Redding. Hij was sessiemuzikant op heel veel oude soulplaten en mocht daarna zelf af en toe zijn scheur opentrekken. Net toen een major label zijn 'Very Extremely Dangerous' wilde uitbrengen, zocht Hinton echter de zelfkant van het leven op. Drugs en alcohol. Ruim dertig jaar later is de plaat nu dan eindelijk toch verschenen. En verdomd....zelden klonk soul zo goed. Die waanzinnige stem van Hinton grijpt je vanaf het eerste nummer bij de keel. Een aanrader van jewelste.

Helaas is op youtube nog geen materiaal van dit album te vinden. Wel dit schitterende 'Hard Luck Guy'. Dan weet je precies hoe Eddie Hinton klinkt. Slik...

">

uZeilboot

t"Papa, trek jij het zeil op", zei het jongentje. Hij stond op de trap en speelde wat met de spijlen. Ik was bij zijn vader op bezoek om platen te kopen. "Ja jongen...", zei papa lachend. Die kende de kuren van het zoontje natuurlijk al. "Ga jij sturen?", vroeg ie vervolgens aan mij. "Lijkt me niet verstandig, dan komen we nergens", zei ik. Het belang van mijn mededeling drong door. "Ok, dan doe ik het zelf wel....allemaal aan boord!", klonk het.

Papa en ik begonnen desondanks toch maar vast met het inladen van de lp's. Toen we klaar waren, keek het ventje nog even naar buiten. "Je moet de groeten hebben van mijn moeder", zei hij. "Doe je de groeten terug?", vroeg ik. Dat beloofde hij.

Kilometers

Ik maak de laatste weken belachelijk veel kilometers, hoofdzakelijk voor het werk. De tekstschrijverij bracht mij diep in de Achterhoek, in de zuidelijkste en noordelijke puntjes van Holland en in het hoge noorden. Sta nu op het punt om de bolide weer aan te trappen voor een rit naar Drachten. Morgen word ik zelfs verwacht in het Belgische Sint Truiden. Ruim zeven uur in de auto voor een interview van een half uur en een foto. Dronten, Wageningen en Beilen staan ook nog op de planning. En dan heb ik het nog niet eens over mooie lp-partijtjes die ik wellicht nog ergens op de kop tik.

Hoewel de rug na afloop zeer doet en een algeheel gevoel van loomheid intreedt, heb ik toch geen hekel aan urenlang op het asfalt. Je ziet nog eens wat, je filosofeert wat over het leven, je raakt vertrouwd met Gerard Ekdom, Frits Spits of Koen en Sander, en tussen al het gezap door luister je naar je eigen cd's. Er zijn mindere manieren om je geld te verdienen. Nou, eerste versnelling maar weer...

Snif

Het is sniftijd. De zakdoeken en andere dienst doende zaken zijn niet aan te slepen. Stromen snot. Snif. Zal ik wel hebben opgelopen op Ameland, waar ik de eerste dagen van het nieuwe jaar doorbracht. Sneeuw. Bergen vol met sneeuw. Een bij aankomst groen eiland veranderde razendsnel in een wit landschap. Mooi om te zien, maar niet erg handig. Daardoor heb ik nog steeds weinig van Ameland gezien. Gelukkig vergoedde de Risk-tafel het een en ander.

Heef u allen nog goede voornemens eigenlijk?

2009

Tja, hoe moet je 2009 nou weer beoordelen, persoonlijk gezien. Een ieder geval een beter jaar dan het dramatische 2008 dat in het teken stond van verdriet en moeizame pogingen om weer op te krabbelen. Dan was 2009 met zijn grote hoogten en even diepe dalen alweer een stuk in de goede richting. Afscheid nemen terwijl je helemaal geen afscheid wilt nemen en nieuwe ontmoetingen. Dat soort werk.

Zakelijk gezien was 2008 juist veel beter. Maar wat betekent zakelijk nou, laten we wel wezen. Tot diep in het voorjaar zag 2009 er op dit gebied briljant uit, daarna sloeg de economische malaise ook in de freelance journalistiek en lp-business toe. Een sterk december biedt wat dat betreft ook hoop, net zoals de gevulde orderportefeuille voor januari. Misschien moeten we van 2010 maar eens een mooi jaar maken!

Goede jaarwisseling en...ik ben hier zo slecht in....de beste wensen!

Eindlijst

Weer een jaar lang mijn favoriete platen bijgehouden. Daaruit blijkt dat dit mijn favoriete platen zijn. Gek, sommige kan ik me nauwelijks herinneren, anderen (black crowes!!) staan veel te laag. Anyway.

1. Eric Clapton/Steve Winwood - In the presence of the lord

2. Bruce Springsteen - Working on a dream

3. Maria Mena - Im in Love

4. Fleet Foxes - Your Protector

5. Buddy/Julie Miller - Long time

6. Pink - Funhouse

7. Lily allen - the Fear

8. Daniel Lohues - Heb de deure los

9. De Dijk - Heel andere Wereld

10. John Fogerty - Paradise

11.Lily Allen - 22

12. New York Dolls - Cos i sez so

13. Kanye West - Heartless

14. The Black Crowes - The Train still Makes a Lonely sound

15. New York Dolls - Muddy Bones

16. John Mayer - Who Says

17. Dio - Tijdmachine

18. Gaslight Anthem - Old White Lincoln

19. Candi Staton - Cry Baby Cry

20. Lily Allen - Its not Fair

Nieuwe site

Nieuw jaar, nieuwe site. Onder dat motto heb ik weer eens een nieuwe website de lucht in gegooid. Gemaakt door hem. Ziet er mooi uit. Eens kijken of het, zakelijk gezien, ook wat gaat opleveren. Voor het geval ik toch weer niets win in de eindejaarsloterij. Benieuwd naar jullie commentaar!

Kijk eens op www.heyrikmedia.nl

Kanker

"Ik moet het u toch vragen: heeft u het afgelopen jaar kanker of een hartaanval gehad?", vroeg de telefonische verkoopster mij vanmiddag. Een tamelijk brutale vraag voor iemand die goedkope uitvaartverzekeringen probeert aan te smeren. Zeker als ie tussen neus en lippen door wordt gesteld. Een walgelijke vraag zelfs.

Want stel nou dat ik inderdaad kanker of een hartaanval heb gehad? Word je ff lekker mee geconfronteerd dan door zo'n tuthola die hoopt een verkooppercentage te mogen opstrijken. Je zou er toch verdikkie boos van worden. Vraag me gerust of ik een abonnement wil op het AD, val me lastig met allerlei merkwaardige pensioenregelingen en verzekeringen en als het echt niet anders kan doe ik graag mee met een enquete.

Maar vraag me nooit weer of ik het afgelopen jaar kanker of een hartaanval heb gehad. Waarvoor dank.

Lijst

Even uit de lucht geweest, omdat ik weinig zin en al helemaal geen tijd had voor muziek.

1. (-) Eddie Hinton - You got me singing

2. (-) Eddie Hinton - I gotta feeling

3. (-) Peter Koelewijn - Een Gelukkig man

4. (-) Peter Koeleijn - Ik heb je nog voor

5. (-) Lohues/Finkers - Sneeuwen

6. (1) The Big Pink - Dominoes

7. (2) Lily Allen - 22

8. (5) Waylon - Hey

9. (4) Joss stone - Free me

10. (3) Robbie Williams - You know me

Flogging

Naar de dvd 'Whiskey on a Sunday' van punk-folkband Flogging Molly aan het kijken. Bevestigt al mijn positieve vooroordelen over deze geweldige Amerikaanse band met zwaar Ierse invloeden. Zanger Dave King legde zijn hardrockaspiraties opzij en ging met een stel punks de folk uit zijn geboorteland spelen. Dat doen ze verre van halfslachtig. Flogging Molly staat voor passie, hartstocht en geloof in de muziek die je maakt. Flogging Molly is een levenswijze van de bandleden.

Dat levert een unieke combinatie op van Johnny Cash, The Ramones en Ierse folk. Ik heb ze ooit mogen aanschouwen in Zwolle en liep wekenlang met eenn gelukzalig gevoel rond. Zo kan het dus ook. Muzikanten die alles geven op het podium en na afloop alle tijd nemen voor de fans. Ze dronken bier met ze en de gitarist zag ik dansen met een meisje. Het was geweldig. Als je in Flogging Molly zit, moet het leven mooi zijn.

Topnummer blijft If i ever leave this world alive...

">

Verwennen

Ik heb nog nooit zo belachelijk weinig geblogd als de laatste maand. Dat komt door een behoorlijke drukte, leuke en minder leuke prive-ontwikkelingen en een gebrek aan motivatie, inspiratie en dus vooral tijd. Druk op het werk, redelijk wat freelance dingen en de lp's natuurlijk. Dat laatste brengt het voordeel mee dat ik cd's en lp's tegen inkoopprijs kan aanschaffen. Deze week besloot ik dat het tijd werd om mezelf eens te verwennen. Met een vrije woensdagmiddag voor de deur (althans tot 4 uur) ga ik daarvan eens profiteren.

Naast mij ligt een stapeltje cd's. Het mooiste van Ramses Shaffy, een plaat van de blanke soullegende Eddie Hinton, een best of van Buddy Holly, Milow, Wende en een dvd van Flogging Molly. Mijn eerste muzikale honger neemt momenteel Peter Koelewijn weg. Een plaat die ik kocht in een opwelling. De oude rocker heeft ooit in de jaren zeventig twee prachtige soloplaten opgenomen, die behoren tot het beste wat de Nederlandse muziek heeft opgeleverd. Je mag nauwelijks verwachten dat een man van 67 daar nog aan kan tippen.

Op Radio 2 hoorde ik echter al een paar verrassend goede nummers voorbijkomen en de eerste drie songs van 'Een Gelukkig Man' mogen er beslist zijn. Es kijken hoe het verder afloopt. En anders mik ik er een van mijn vele andere aankopen in. Lekker, muziek op woensdagmiddag.

Vooroordeel

"Ha, de mensen van de krant", zei een man na onze binnenkomst. Eerlijk gezegd had ik een heel ander welkom verwacht. Wantrouwende gezichten van mannen in zwarte pakken. Dat hoort immers zo bij die christelijke partij aan de meest rechtse vleugel van het politieke spectrum. In werkelijkheid trof ik opvallend veel jongeren aan, jonge meisjes zelfs en alleraardigste mensen. De koffie en de koekjes ('meestal zijn ze groter hoor...') waren prima verzorgd.

Ik ging in de zaal zitten. Die stroomde al snel vol, waarna een jongen met een rock'n roll uiterlijk achter een orgel ging zitten. Hij speelde tergend traag een psalm. Iedereen zong mee. Na een bijbellezing en een gebed (toegegeven, dat was even uitzitten) begon de lezing waarvoor ik kwam. Die zat vol humor, doordachte teksten en af en toe een prikkelende uitspraak. Vreemde dingen hoorde ik niet. Sterker nog: er was forse kritiek op de eigen partij. Die moet veel meer van zich laten horen en samenwerken met andere partijen.

Na nog een kop koffie vertrok ik. Stiekem kwam ik eigenlijk om enorme vooroordelen te horen. Die hoorde ik niet. Misschien zegt dat wel iets over mijn (en ongetwijfeld die van anderen) eigen vooroordelen. Christenen staan er vaak vol van, niet-christenen kunnen er echter ook wat van.

Lijst

1. (2) the Big Pink - Dominoes

2. (1) Lily allen - 22

3. (5) Robbie Williams - You Know Me

4. (9) Joss Stone - Free Me

5. (10) Waylon - Hey

6. (7) James Morrison - Nothing Ever Hurt

7. (8) Alicia Keys - It doenst mean anyting

8. (re) Black Crowes - A train still makes a lonely sound

9. (4) John fogerty - Paradise

10. (-) Caroline Liar - Show me what im looking For

Rijke man

"Heyrik is een rijke man of niet?", had het gezelschap gevraagd, nadat ik het huis had verlaten. Het idee staat me wel aan. Ik heb blijkbaar de uitstraling van een rijke man. Snel probeerde ik mij te herinneren wat voor kleding ik die middag had gedragen. Een broek met een blouse vermoedelijk, zoals eigenlijk altijd. Wel een smaakvolle blouse en broek natuurlijk. Wellicht draagt dat bij aan het beeld dat ik een rijke man ben.

Aan mijn auto ligt het niet. Een degelijke Duitse middenklasser, wel met een licht chique interieur. Misschien dachten ze wel dat het mijn tweede auto was. Dat mijn BMW in de garage was achtergebleven. Had natuurlijk goed gekund, laten we wel wezen. Het moet dan toch met mijn uitstraling te maken hebben. Ik heb iets erudiets over me, iets voornaams, klasse, dat soort werk. Een gezicht dat doet vermoeden alsof je met een directeur of een grootgrondbezitter te maken hebt.

In werkelijkheid moest ik hard lachen om de opmerking dat ik een rijk man was. Een blik op mijn bankrekening doet de rest.

Hands

Natuurlijk was het hands, daarover bestaat geen enkele discussie. Thierry Henry neemt de bal met zijn hand aan, geeft voor en schakelt daarmee Ierland uit voor het WK. Buitengewoon irritant natuurlijk. Als Ier verdrink je dat leed vermoedelijk een week lang in een pub, jezelf overladen met Guinness werkt altijd. Dat is in ieder geval beter dan dat overdreven gezeur om het overspelen van de wedstrijd. Ondoenlijk. Dan spelen we vanaf nu op woensdag continue replays van wedstrijden uit het weekeinde. Ik heb in mijn leven ontelbare duels gezien die werden beslist door een arbitrale dwaling.

Jammer is het wel dat Thierry Henry nu wordt bezoedeld. Ik vind het een sieraad voor de sport. Schitterende speler en buitengewoon sympathiek. Hij bekende na afloop ruiterlijk dat het hands was en dat een beslissing daarover een taak van de scheidsrechter is. Gelijk dat hij heeft. Iedereen die ooit voetballer is geweest, zou het zelfde doen. Per ongeluk de bal tegen je hand krijgen, net doen alsof dat niet is gebeurd, voorgeven en vervolgens juichen. Natuurlijk voelt dat niet lekker, maar ik heb nog nooit een speler gezien die zijn hand opsteekt en zegt: sorry jongens, het was hands, die goal moet niet tellen.

Lijst

1. (1) Lily Allen - 22

2. (6) The Big pink - Dominoes

3. (3) John Mayer  - Who Says

4. (4) John Fogerty - Paradise

5. (-) Robbie Williams - you know Me

6. (7) Monsters of Folk - The Right Place

7. (9) James Morrison - Nothing ever Hurt

8. (-) Alicia Keyes - It doesnt mean anything

9. (-) Joss Stone - Colour me Free

10. (10) Waylon - Hey

Wachten

Geduld is nooit mijn sterkste eigenschap geweest. Wachten is mij een gruwel. Familiekwaaltje. Lastig als je zoals vandaag thuiszit omdat er een pakketje wordt bezorgd. Terwijl ik nog voldoende te doen heb. Ik moet naar een bevriend reclamebureau, ik moet naar het postkantoor, naar de supermarkt, ik moet, ik moet, ik moet. Maar ik kan niet. Want het pakket komt. Ik durf nog niet eens te gaan douchen. Heb je net de shampoo in je haar, gaat de deurbel.

Daarom me thuis maar nuttig proberen te maken. Bed verschoond, afwas gedaan, wasje gedraaid, marktplaats bijgewerkt, mailtjes verstuurd. Maar nu ben ik daar wel klaar mee. Ik wil dat het pakketje komt. Dan kan ik verder met mijn leven. Extra irritatie vandaag is de wind. Die zorgt namelijk dat mijn brievenbus klappert. Ik denk dan dat iemand voor de deur staat (mijn bel doet het namelijk al vijf jaar niet, weet u). Ook lijkt het gegier van de wind redelijk vaak op het stoppen van een DHL-vrachtwagen. Zeker zeven keer ben ik vandaag in die trucs van de wind getrapt.

Ik geef toe dat het klein leed betreft, maar wachten sucks. Kom op, DHL, doe het!

Bootlegs

The Rolling Stones hebben in de bijna vijftig jaar van hun carriere natuurlijk waanzinnig veel muziek opgenomen. Luisteren naar de muziek die daadwerkelijk de albums hebben gehaald, kost je vermoedelijk al een paar dagen. Daarnaast liggen de schatkamers vol met nooit uitgebrachte pareltjes. Onder Stones-fans hebben sommige van die nummers een magische klank. Iedereen weet dat er nummers als Claudine, Travelin Man, Give me a Hamburger, Whip's Crack en I Trie to Talk her into it op de planken liggen.

In 'onze' beleving moeten dat wereldnummers zijn. Helaas kon ik ze nooit te pakken krijgen. Tot ik gisteravond bijna argeloos op youtube maar eens 'Rolling Stones Travelin Man' intikte. En verdomd, dat nummer stond er gewoon op. Net als tientallen andere unreleased tracks. Een gevoel van opwinding maakte zich van mij meester. Eindelijk kon ik die ongeboren klassiekers beluisteren. Sommigen vallen bar tegen (claudine is de roem niet waard), anderen zijn werkelijk te gek. Rijp voor alsnog uitbrengen. Anderen klinken uiteraard onaf, met matige zang, niet goed gestemde gitaren, of andere onvolkomenheden. Het is echter te gek om die nieuwe nummers aan te klinken.

Wat te denken van dit pareltje: Give me a Hamburger (ook wel bekend als Stuck Out Alone).

">

Mick

Even een vraag: als ik vanaf nu iedere dag keurig mijn sportoefeningen doe, zie ik er dan op mijn 66e nog zo angstaanjagend strak uit als Mick Jagger, als hij tijdens het 25-jarig bestaan van de Rock'n Roll Hall of Fame Gimmie Shelter zingt met U2 en Fergie?

En een andere vraag: kan die Fergie eigenlijk niet veel beter uit de Black Eyed Peas stappen om een lekker stampend rockalbum op te nemen? De strot heeft ze er voor, dat is me nu wel duidelijk.

">

Lijst

1. (9) Lily Allen - 22

2. (2) John Mayer - Who Says

3. (3) John Fogerty - Paradise

4. (6) David Gray - Fugitive

5. (5) John Fogery - Heavens just a sin away

6. (-) The Big Pink - Dominoes

7. (7) Monsters of Folk - The Right Place

8. (8) Hockey - Song Away

9. (-) James Morrison - Nothing Ever Hurt

10. (-) Waylon - Hey

Klassiek

Ik heb een hekel aan mensen die van klassieke muziek houden. Althans aan mensen die doen alsof klassieke muziek een van God gegeven geschenk is, en dat popmuziek louter voor het gepeupel is bestemd. Ze worden lyrisch als ze over pakweg Mahler spreken. Ze komen klaar als ze alleen maar aan Bach denken. Ik kan daar niet zo goed tegen. Vooral niet als ze de neus ophalen voor lekkere rockbands. "Dan heeft er iets aan je opvoeding geschort", zeggen ze als je vertelt dat je van popmuziek houd.

Het ergste is wanneer ze je gaan overhalen om toch naar klassieke muziek te luisteren. Dat ze je uitnodigen voor een concert in het Concertgebouw. Dat ze verhalen over het genoegen dat ze beleven aan klassieke muziek. Ergerlijk. Zeker als ze vervolgens niet luisteren naar mijn betogen over de gitaarsolo's van Jimmy Page of Billy Gibbons. Als ik begon over de blues, glimlachen ze. Op zo'n neerbuigende manier. Nee, mensen die houden van klassieke muziek, ik moet ze niet.

Lijst

1. (1) The Black Eyed Peas - I gotta feeling

2. (2) John Mayer - Who Says

3. (3) John Fogerty - Paradise

4. (4) John Fogerty - Neverending Love

5. (5) John Fogery - Heavens just a sin away

6. (6) David Gray - Fugitive

7. (7) Monsters of Folk - The Right Place

8. (8) Hockey - Song Away

9. (9) Lily Allen - 22

10. (10) Jay z/Alicia Keys - Empire State of Mind